Jan Hospes

Karel Nijman

'De 42 belangrijkste meters van mijn kaatscarrière!' zo zal Karel Nijman naar alle waarschijnlijkheid zijn sprint richting opslager van der Meer' in de halve finale van de PC 2003 omschrijven. Deze sympathieke Leeuwarder voorinse had tot aan deze dag van de PC nog nooit een aansprekende overwinning op het hoogste niveau geboekt, maar dankzij het lot, een sterke wil en met name ‘zijn oorlog maken' stond hij uiteindelijk wel met z'n maten voor de koepel als winnaar van deze wedstrijd der wedstrijden'.
We tekenen ‘de jubileum PC van 2003' (ze vierde haar 150 jarig bestaan) en het enthousiast kaatsende partuur van Johannes Dijkstra, Karel Nijman en Folkert van der Wei had in de tweede omloop korte metten gemaakt met het toppartuur ‘van Tuinen' (van Tuinen, Kuipers, Wassenaar). -  Een Karel Nijman in actie!einde van een tijdperk want de verliezende partij zou nooit meer in dezelfde samenstelling deelnemen aan de PC. -  Daar waar vele aanwezigen dachten dat deze zege op toeval berust moest zijn, daar was Dijkstra c.s. zich bewust van hetgeen waar ze mee bezig waren. Partuur 16 was namelijk gekomen om een vooraf gesteld doel bewaarheid te maken: het winnen van deze 150e PC! Nijman resoluut: ‘Pierre de Coubertin kon de boom in! Alleen de winst telde nog, enkel deelname aan de PC dekte de lading allang niet meer. De heldenstatus lag voor het grijpen, en die wilden wij. Niks anders. En dus diende er gewonnen te worden. Zo simpel was het.' Het uitschakelen van 'van Tuinen c.s.' was vanuit die insteek dan ook niks meer dan een handeling die verricht moest worden; een te nemen horde. Nijman en zijn maten kaatsten prachtig op deze vijfde woensdag van juli. Ze kaatsten met vertrouwen,  bravoure  en straalden een bepaalde soevereiniteit uit. Johannes Dijkstra had het overkomen van een routinier die vandaag z'n prijs op kwam halen,Van der Wei was eindelijk op de plek die hij zolang geambieerd had - meedoen om de prijzen op het hoogste niveau. En Nijman? Tja, die voelde zich als een vis in het water deze 30e van juli en kon de hele wereld aan. Hoe dit kwam en waarom? Niemand weet het, maar Nijman voelde aan elke myofibril in z'n lijf dat er wat voor hem te halen viel deze dag, getuige ook zijn ‘handeling' rond 18.21 in de halve finale van de PC.

Nijman was de hoofdrolspeler in een toneelstuk dat ‘Oorlog voeren' heette en het Sjûkelân was zijn podium

De halve finale was een strijd geworden tussen de parturen 10 (van der Meer, Vlietstra, Triemstra) en 16 (Dijkstra, Nijman, van der Wei) en de weegschaal was constant in balans. De hele wedstrijd ging gelijk op en de uiteindelijke 5-5 stand was dan ook voor niemand een verrassing, het was eerder kwestie van  ‘onvermijdelijke realiteit'. Nadat trio van der Meer in dit laatste eerst zorgvuldig een 6-2 voorsprong had gepakt dacht iedereen dat zij met de schrik vrij zouden komen en aan het langste eind zouden trekken, maar zo geschiedde het niet. Van der Meer raakte namelijk op hopeloze en zelden vertoonde wijze z'n richting kwijt. Middels een buiten- en een voorslag gaf hij de opgebouwde 6-2 voorsprong weer uit handen. En dus stond met nog één slag te gaan de stand weer gelijk. 5-5 6-6! Maar daar waar iedere aanwezige zich opmaakte voor de laatste en beslissende slag (het publiek werd al tot stilte gemaand), daar was Nijman nog niet klaar met de vorige. Zijn redenatie was zo simpel als hij waar was: ‘Twee foutieve slagen achter elkaar in de ontknoping van een halve finale  van de PC, zulks heeft een negatieve impact op iemands gemoed. Kan niet anders.' En met die wetenschap in gedachten - en gedreven door adrenaline, enthousiasme en de behoefte om zichkarel_nijman_winnaars_pc_2003_120  te ontladen - zette Nijman het op het rennen. Hij sprintte richting de boven naar van der Meer  (die zich al klaar  maakte voor de laatste slag) en daagde de opslager uit middels verbale uitingen en een licht provocerende tik.
Alle personen die op het moment van ‘Nijman's handelen op het Sjûkelân aanwezig waren hebben enkel en alleen oog gehad voor deze sprint; geen enkel gesprek met de buren vond er plaats en geen enkel bakje koffie werd er verkocht. Sterker: zelfs geen man liet zich verleiden om naar het alom aanwezige vrouwelijk schoon te kijken. Nee, werkelijk alle ogen waren die dag rond 18.21 gericht op de sprint van die gekke L'warder.  Een prestatie van formaat. Een omstander omschreef het tijdens de PC-nacht van 2010 het best: ‘Zo snel als Usain Bolt was zijn sprint niet, wel net zo indrukwekkend!' Nijman zelf knikte deze zin horend instemmend, zichtbaar trots op deze omschrijving van zijn geschiedenis.
Waar de bal van ‘van der Meer' na deze kamikaze actie belande? Ik hoor een omstander nog zeggen: ‘Dat ding lei d'r foar de middelline al in!'


 


 


 


 


 


 


 


 


 

Meer schrijfwerk

Share |