Jan Hospes

Fabian Cancellara

fabian-cancellara_400_01Ik zie, terwijl ik de trappers van m'n racefiets rustig aan het ronddraaien ben, de zon weerkaatsen op het kabbelende water en geniet volop van het uitzicht. Hoe onwerkelijk, stupide en bizar het leven soms ook lijkt te zijn, op dit moment voel ik me perfect terwijl ik haar onderga. 'Senang' is het juiste woord. De eerste kilometers van 2011 zijn in de maak en het lentezonnetje is een katalysator voor mijn goede humeur.
Het is voor het eerst in mijn wielergeschiedenis dat ik in de maand maart al op de fiets zit, doorgaans is Parijs-Roubaix voor mij namelijk pas het startsein om mijn Francais des Jeux-pakje aan te trekken. Mooi weer-fietser dus. Maar enthousiast geraakt door de televisiebeelden van Gent-Wevelgem, gewonnen door Boonen,  in combinatie met het heerlijke lenteweer, maakt dat ik  de fiets uit het hok heb gepakt, de tubes heb opgepompt en nu door het prachtige Drentse landschap rijd.
De komende twee weekenden staan in het teken van ‘De ronde van Vlaanderen' en ‘Parijs-Roubaix'. Al vanaf het moment dat ik Jacky Durand in 1992 voor Castorama ‘Vlaanderens mooiste' zag winnen en een week later Gilbert Duclos-Lasalle als eerste over de finishlijn van ‘De hel van het noorden' zag komen, ben ik verknocht aan deze twee kasseienklassiekers.  Hunkerend kijk ik elk jaar uit naar het moment waarop ik de Belgische televisie (want die beginnen eerder) aan kan zetten om de wielerhelden kapot te zien gaan; nergens op het vlak lijden de renners meer als tijdens deze twee kasseienkoersen. Wat dit jaar  mijn voornaamste aandacht geniet is de vraag of klasbak Cancellara het ook dit jaar weer gaat flikken: de dubbel. Vraag twee is dan meteen of dit dan op net zo'n indrukwekkende wijze gebeurt als vorig jaar. De dubbel twee achtereenvolgende jaren winnen zou een unieke prestatie zijn, nog nooit eerder heeft een renner twee jaar op rij én ‘De ronde van Vlaanderen' én ‘Parijs-Roubaix' op z'n naam geschreven, al was Boonen, nog zo'n held, er in 2006 al wel heel dichtbij. Cancellara gooide toen echter roet in het eten door Parijs-Roubaix te winnen. Wellicht een voorteken?fabian_cancellara11_790129c_400

Fabian Cancellara. Spartacus, de patron van het huidige peloton, de man met de machtige dijen. Ik heb hem aandachtig gevolgd sinds hij op indrukwekkende wijze de stenen uit de straat reed tijdens de wereldkampioenschappen tijdrijden in Salzburg, 2006 (hetzelfde jaar dat hij Parijs-Roubaix voor het eerst won). Zijn kracht werd dat WK zo treffend in beeld gebracht dat iedere weldenkende, sport begrijpende televisiekijker meteen begreep dat hij een hele grote ging worden. Hij reed alles en iedereen aan gruzelementen aldaar. Sindsdien is hij ook bijna niet meer te verslaan in de ritten tegen de klok: wereldkampioen  2006, 2007, 2009, 2010; Olympisch kampioen 2008. Snoeiharde cijfers die duidelijk maken dat Cancellara met recht ‘De patron'  van het peloton wordt genoemd. Een held! Cancellara en de dubbel, ik wacht met spanning af of het hem gaat lukken. Ik voel me in ieder geval al een bevoorrecht mens dat ik zijn poging om het te proberen überhaupt mee mag maken. Ik sla linksaf en laat de schittering op het kabbelende water achter me. Op naar huis, de dagen aftellen. De muur van Geraardsbergen komt met de minuut dichterbij...
fabian_cancellara__1449256i_400
Of Cancellara dit jaar weer de dubbel gaat pakken? Hij oogde  in de E3-prijs van Harelbeke afgelopen weekend in ieder geval wel ontzettend sterk. Ik denk dat het tot de mogelijkheden behoort.
geraardsbergen_400


 

Meer schrijfwerk

Share |