Jan Hospes

De Keatsbal

foto2_groot_349Terwijl ik net Ray Lamontagne - Trouble, prachtig lied - van m'n iPod uitzet, kom ik op Stortemelk (Vlieland) voorbij het tenthuisje De Keatsbal gelopen. ‘Absurd,' denk ik bij mezelf. ‘Hoe groot is de kans?' Er staan op deze camping zeker 300 tenthuisjes, maar uitgerekend het tenthuisje dat achter het onze staat, het tenthuisje dat wij deze week gehuurd hebben, de week vooraf aan de PC, draagt de naam De Keatsbal. Niet te filmen, toch.
Ik kan de signalen niet meer negeren, het zijn er te veel en ze zijn te sterk. Alsof ik door een PC-mitrailleur onder vuur ben genomen, ben ik deze week steeds weer in aanraking gekomen met PC-gerelateerde signalen. Een optelsommetje voor u om het te verduidelijken: alleen het Friesch Dagblad was op de eerste vakantiedag nog over, met op de voorpagina een prachtige grote kaatsfoto; mijn buren voor een week komen uit Frjentsjer (vreselijk vriendelijke en lieve mensen); Marco de Groot - winnaar schooljongensbond 2011 - staat op hetzelfde campingveldje als ik; en, als laatste, het tenthuisje achter onze Taflecht heet: De Keatsbal. Tja, als de signalen zo sterk, zo duidelijk zijn, dan moet je accepteren dat er een hogere macht met je aan het spreken is.
Ik beantwoord de lokroep van de PC-god door een schrijfblok te kopen in de kampwinkel en het op een schrijven te zetten. Ik ga een stuk schrijven, voor kaatsen.nl. Het onderwerp dat ik in gedachten heb is vorig jaar oktober al bedacht maar gaat nu uitgewerkt worden. En snel ook want ik word door een artikel in het Friesch Dagblad, dat nu voor me ligt, erop geattendeerd dat ik nog maar zes dagen de tijd heb om het stuk te schrijven. De kop van het artikel in het Friesch Dagblad luidt namelijk: PC wordt Van der Meer z'n laatste wedstrijd...
Van der Meer stopt? Tja, dan is het stil, muisstil...

Een kanon van 'n opslag, een intens Peruaans temperament en de slimheid van een Fries. Het30072011136_400 was die combinatie die maakte dat ik altijd ontzettend graag naar de kaatsende Van der Meer keek. Ik was gecharmeerd van hem. Respect voor Van der Meer z'n kaatsprestaties had ik ook want hij heeft veel gewonnen.
In 1996 verloor hij nog nipt - met alles aan de hang - met Wergea de Freulefinale, maar daarna ging het crescendo met Van der Meer z'n carrière. Vaak, ontzettend vaak zelfs, stond hij op de hoogste trede van het podium, met PC-overwinningen in 2002 (de mooiste in mijn beleving; Terpstra, Wassenaar (Jacob) en Van der Meer verrasten de hele kaatswereld door er als eersteklassers met de winst vandoor te gaan) en 2005 als hoogtepunten. Een uitermate succesvolle hoofdklassencarrière, zo kunnen we nu, achteraf, toewerkend naar de climax, wel stellen.
In de periode 2005 - 2008, z'n beste periode ook, vormde Van der Meer met de gebroeders Wassenaar een uitermate dominant partuur. ‘De grutte en de lytse,' zo werden ze ook wel genoemd, hij en Chris Wassenaar. 't Was altijd weer een prachtig aangezicht, zij, die twee, die samen richting perk of opslag kwamen gelopen. Rutmer, vaak in de schaduw van ‘El Gigante' staand. Letterlijk en figuurlijk ook want ik besef nu pas, research doend voor dit stukje, hoeveel Van der Meer uiteindelijk heeft gewonnen, en dat was me hiervoor, wellicht door de dominante rol van Chris Wassenaar, nooit zo opgevallen. Echt indrukwekkend veel prijzen heeft Van der Meer gepakt. Tik z'n naam maar eens in op Google en u zult zien wat ik bedoel. Imposant doch nooit erg opvallend dus, die Van der Meer. Enige kanttekening die je, nog even terugkomend op het toppartuur, nog wel kunt plaatsen is of ze (Van der Meer, Wassenaar en Wassenaar) hun dominante rol in die tijd wel in genoeg PC-overwinningen hebben weten om te zetten, maar C'est ça, ik laat het erbij, niet belangrijk30072011137_400.
Ik kwam een keer in hartje winter op wel zeer bizarre wijze met Van der Meer in aanraking. Ik stond in de supermarkt te Groningen naar een schap vol met tijdschriften te kijken toen plots Van der Meer me met z'n indringende gezicht vol aankeek, hij stond op de voorpagina van het glossy-sportblad Helden, het sportblad van eindredacteur Frits Barend. Tja, toen stond ik wel even perplex. Als je dat als kaatser hebt bereikt, dacht ik bij mezelf, dan heb je je wel op wegen begeven waar anderen uit de kaatswereld alleen maar van durven dromen. Maar het meest indrukwekkende Van der Meer-moment was mijns inziens de uitzending van Spoorloos, waarin Van der Meer op zoek ging naar zijn biologische ouders, uitgezonden op 25 oktober 2010. Goh, wat was het stil in huize Hospes. Het fundament van je bestaan zoeken maar uiteindelijk niet vinden, ik geef het je te doen. Zulks doet pijn en voelt leeg aan. Ontzettend leeg. De pijn was door het beeldscherm heen voelbaar en ik weet zeker dat elke televisiekijker die die uitzending op dat moment aan het bekijken was, Van der Meer op dat moment wel in de armen wilde sluiten en warmte en liefde wilde geven - mijn vriendin in ieder geval wel. Mijn mail die avond aan Van der Meer: Je hebt persoonlijkheid aan de wereld gegeven. Je ziel op tafel leggen, Rutmer, dat durven er maar weinig. Dat jij dit wel hebt gedurfd, siert je! Een held ben je! Een held!
Ik stel om die reden dan ook voor dat we aanstaande woensdag Van der Meer een staande ovatie en een sensationeel applaus geven wanneer het moment daar is dat hij, held van dit verhaal, afscheid neemt. Dit om ervoor te zorgen dat dít fundament in ieder geval wel goed staat. De liefde voor de kaatser Van der Meer. Laat het horen dus!

Met een diepe, diepe buiging voor deze Limaiaanse held, sluit ik af met drie stippen. Het is weer stil op Vlieland, net zo stil als in oktober vorig jaar...
rutmer_van_der_meerrutmervandermeer_2


 

Meer schrijfwerk

Share |