Jan Hospes

Stuk uit 'De reizen van Hubert von Zinzendorf', Tommy Wieringa

tm3_400_01In het rijtje legendarische minnaars Casanova, Bill Wyman en Michaël Zeeman hoort ook de grote ontdekkingsreiziger graaf Hubert von Zinzendorf thuis, laatste nazaat van oude Pruisische adel met een vluchtend hert in het familiewapen. Voorzichtige schattingen wijzen erop dat hij rond de dertienhonderd vrouwen heeft bemind. Eén daarvan was de beroemde zangeres Martha Bertalan, de stem van de Kaapverden. Von Zinzendorf ontmoette haar lang voor de dagen van zijn roem in Barcelona, waar ze twee dagen samen doorbrachten. Aan het eind daarvan was zij verliefd en had hij zin in gebakken eieren met spek.
Hun wegen scheidden zich, Von Zinzendorf onderwierp de uiteinden van de wereld aan zich en de beweende zangeres stierf veel te vroeg in haar geboortedorp op het eiland Santo Antão. Ze werd tijdens een caféruzie in de hals getroffen door een verdwaalde kogel uit het pistool van haar minnaar en overleed in een decor van stoelpoten en gebroken flessen. De enige opnamen waarop haar legendarische zangstem te horen was, gingen verloren bij een brand.
Toen zij stierf, was Hubert von Zinzendorf op expeditie in de Danakil-depressie, waar hij de hoogst gemeten temperatuur op aarde tot dan toe vaststelde.
Hoewel Britse reisschrijvers beweren dat homoseksuele reisschrijvers een voorkeur hebben voor de woestijn en heteroseksuele voor de jungle, gaat dat voor Von Zinzendorf niet op. Hij was verzot op vrouwen en verslaafd aan de woestijn. Minder bekend is dat hij een kundig zeezeiler was. Hij beschouwde zichzelf als een reiziger van de vlakte: of die nu bestond uit zand of uit water was hem om het even.
Tijdens een van zijn zeiltochten deed hij Mindelo aan, de hoofdstad van het Kaapverdische eiland São Vicente. In de Tweede Wereldoorlog lagen in Mindelo Duitse en geallieerde tw_400_01onderzeeboten kalm naast elkaar te bunkeren en vielen elkaar tijdens het verblijf in de haven niet lastig met oorlog.
Von Zinzendorf wilde vanuit Mindelo zo vlug mogelijk naar Rostock aan de Oostzee zeilen, naar huis, waar zijn moeder niet lang meer te leven had. Omdat Kaapverdianen bekendstaan als voortreffelijke zeelui nam Von Zinzendorf een jonge matroos in dienst zodat hij zonder veel oponthoud kon doorvaren. Noordwaarts gedragen op de brede rug van de Atlantische Oceaan zong de jongen liedjes van verlangen die de sentimentele Kaapverdiaanse ziel weerspiegelen.
‘Je kunt mooi zingen,' zei Von Zinzendorf op een ochtend.
De jong knikte. ‘Mijn moeder zong. Ze was erg beroemd. De hele wereld kende haar.'
Hoe zij dan heette, vroeg Von Zinzendorf met een ongemakkelijk voorgevoel, en de jongen zei: ‘Martha Bertalan was haar naam. Zij had een keel van goud. Nu zingt zij voor Onze-Lieve-Heer.' Hij weest omhoog en sloeg een kruis.
‘En je vader?'
‘Mijn vader heb ik nooit gekend. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat hij mij op een dag zou komen halen. Mijn vader is ook heel beroemd. Hij heeft de piramides van Afrika ondekt.'
De jongen zette een liedje in, Von Zinzendorf zweeg.  Dat bleef hij doen tot ze afmeerden in Rostocks roestbruine haven. Daar betaalde hij de jongen het bedrag dat ze waren overeengekomen en gaf hem een hand ten afscheid. De rest van zijn leven heeft hij over deze gebeurtenis het diepste stilzwijgen bewaard.
ik_was_nooit_in_isfahaan_01

Stuk afkomstig uit: Ik was nooit in Isfahaan, van Tommy Wieringa

Meer schrijfwerk

Share |