Jan Hospes

Jan op Slam!FM

img_2499_400't Lijkt me leuk om langs te komen, Ivo!' was mijn antwoord op de invitatiemail die ik van Ivo van Breukelen - DJ van ‘de avondploeg' van Slam!FM - had ontvangen. ‘Man met gitaar', daar hebben we het dan over. Zodoende reis ik nu af richting het Mekka op radiogebied: Hil-ver-sum!  Een lange rit dus, 165 kilometer om precies te zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb een sloot aan goeie cd's bij me en dus ik red me wel.
Terwijl Ray Lamontagne z'n geniale nummer ‘Trouble' afsluit, en de nacht het prachtige oranjerode avondlicht de wereld uit drukt, rijd ik Hilversum binnen. Ik volg de aanwijzingen die de heldere vrouwenstem van mijn tomtom mij geeft en arriveer bij de Koninginneweg  37 B.  Eindbestemming, thuisbasis van Slam!FM-radio, is bereikt. De klok geeft 20.32 aan en dus zit ik ruim binnen de marge van de afgesproken tijd, ergens tussen 20.30 en 20.45. Ik zet de motor uit, stap uit en screen vluchtig de omgeving. Indrukwekkend veel mooie- en immens grote herenhuizen en veel groen, is mijn conclusie. Ik pak de gitaar, doe de deur van de auto op slot, loop over het kiezelpad naast het Slam!FM-gebouw en blijf  bij de voordeur, die openstaat, staan en kijk naar binnen. img_2500_400
Verwachte ik één en al bedrijvigheid op het kantoor van deze radiozender die zich veelal richt op de attentie van jongeren, ik kom bedrogen uit, het is namelijk juist ontzettend rustig in dit prachtige witte herenpand. Geen mens te bekennen. Werkelijk helemaal niemand. Het lijkt wel zo'n kuuroord waar het somtijds ook zo ontzettend heerlijk sereen en stil  kan zijn.  "Slam!FM, een prachtige plek om weer even helemaal tot rust, tot uzelf te komen..." ik moet lachen om mijn zelfbedachte reclameslogan.
Ik loop via de welkomsthal naar binnen en volg het gangpad dat leidt naar de deur van waarachter ‘de avondploeg' z'n werk doet. Ik klop aan en wacht geduldig af, stemmen achter de gesloten deur zitten namelijk overduidelijk midden in een live-uitzending. Het ‘on air-knopje' staat op groen, zeg maar. Ik vind het spannend en voel mijn hartslag omhoog gaan. ‘Hier gaat het zo meteen gebeuren, Jan,' denk ik bij mezelf en kijk naar de deur. Er komt iemand aangelopen, hoor ik.  
De deurklink wordt naar beneden gedrukt en de deur wordt open gedaan. Ik zeg zacht, om maar niet op onnozele wijze een live-uitzending te verstoren: ‘man met gitaar is gearriveerd, heren.'
Ik kijk om het hoekje de studio in, een lounge-achtig hok, en loop verder. En dan zie ik ze, de mannen staan waar het allemaal om draait tussen 19.00 en 24.00 bij Slam!FM: Ivo van Breukelen en Daniël Lippens, de boefjes van Hilversum.
Blijkbaar kunnen ze ‘My big entrance' waarderen want ze verwelkomen me met een brede glimlach. ‘Gelukkig. Vrolijke jongens,' denk ik en loop naar binnen. Ik neem plaats op de bank, die overigens verrassend lekker zit, ik moet weer even aan dat kuuroord denken, en aanschouw hetgeen mij wordt voorgeschoteld: the making of live-radio! Fascinerend, vind ik het. Buitengewoon fascinerend.
Ivo en Daniël zijn geblokte jongens met guitige koppies, die beiden in het bezit zijn van een snel denk-, verwerk-, en handelprocessortje. Razendsnelle interacties worden afgewisseld met goed getimede stiltes. Vakwerk wordt er vlak voor m'n neus afgeleverd en ik bekijk het met een twinkeling in de ogen.
img_2496_400
Een reclameblok wordt ingezet en de voor een radio-dj onontbeerlijke vraag wordt me gesteld: "Koffie, Jan? En rook je ook? We hebben nu even de tijd."
Ik kan een lach niet onderdrukken en antwoord: "Ja, lekker. Koffie graag. Ik rook echter niet meer. Sorry." Dit antwoord is zo waarheidsgetrouw als ‘t maar kan, maar eerlijkheidshalve dien ik wel toe te geven dat een sigaretje me op dit moment echt niet heel beroert in de oren klinkt. Zenuwen, ze gieren door m'n lijf.
Nadat de heren me middels een relaxed gesprek en een bakje koffie (en zij een Lucky Strike) hebben ontzenuwd, is het dan zover: 'Summerbreeze'  gaat ten gehore gebracht worden.  Het Vlieland-nummer.  ‘Nog 10 minuten, Jan,' geeft Daniël aan, waarop ik knik en aangeef dat ik er klaar voor ben: ‘Prima.'
‘Oké. No guts no glory!' zeg ik tegen mezelf nadat mij het sein is gegeven dat ik mag beginnen. Ik sla de eerste akkoorden aan, E majeur 7 en Fis 7, altijd goed voor ‘een zomers gevoel', en begin met zingen: "Yet another summerbreeze is floating through your hair..."
‘Goh, wat vet!'  denk ik bij mezelf. Ik geniet. Intens.
img_2507_400Eenmaal thuis, via een pitstop bij de voetbalkantine,  even een afzakkertje halen (wat niet gelukt is, ze gingen net dicht), kruip ik achter de computer. Via mailtjes en Facebook-berichtjes wordt me duidelijk dat vele vrienden en kennissen - en ook één onbekende die contact heeft gezocht via het contactformulier van janhospes.nl  - hebben geluisterd en genoten van mijn radio-optreden.
‘Briljant,' denk ik bij mezelf en sluit de computer af. Ik doe de klapdeuren naar de tuin open, kijk naar de sterrenhemel die zichzelf in volle glorie presenteert en overdenk de avond nog één keer: ‘Prachtige ervaring, Jan...'
Een rustige zomerbries die door mijn kortgeknipte haar waait, zet deze gedachte kracht bij.
Twee keer 165 kilometer afleggen om één nummertje te spelen, het lijkt gekkenwerk, maar ik ben blij dat ik het  gedaan heb. Nice!                                                              
img_2503_400


Dynamic duo Ivo van Breukelen en Daniël Lippens. Zoals gezegd: geblokte jongens!

Meer schrijfwerk

Share |