Jan Hospes

Calisthenics! (Column Leeuwarder Courant en DvhN)

In de zomer van 2012 lagen Jolanda en ik met een bevriend stel, Sjaak en Nicoline, op het strand in Makkum. Zij lagen met de boot ‘Op Koers’ in de haven van Makkum en hadden ons uitgenodigd. Ik kreeg van Sjaak een blikje Schultenbräu naar me toegeworpen. Normaliter krijg je daar begeleidende woorden bij als ‘Hier Jan, enjoy!’ of ‘Deze hebben we wel verdiend.’, maar dit keer ging het anders. Sjaak zei, of schreeuwde eigenlijk: “Tjezus Jan, wat is er met jou gebeurd?!”


Ik keek Sjaak aan. Z’n ogen kwamen net boven z’n zonnebril uit, die hij ietsjes naar beneden had geschoven. “Wat dan?” vroeg ik ‘m verbaasd. “ Kerel, je hebt inmiddels net zo’n buik als ik! Wit en rond. Haha!” Een aantal zonnende omstanders keken me aan en begonnen te lachen. Ik wist me geen houding te geven, iets wat me zelden overkomt kan ik u vertellen. Sjaak duwde z’n bril weer omhoog, toverde een glimlach op z’n gezicht en opende trots zijn Schultenbräu-blikje.  Tssst…
Nog diezelfde avond was ik aan het rondsneupen op het internet naar alternatieve fitnessmogelijkheden. Oefeningen die je thuis kon uitvoeren, want mijn twee keer in de week voetballen dekte klaarblijkelijk de lading niet meer. Uiteindelijk kwam ik bij Bar Brothers-filmpjes terecht. Calisthenics wordt het ook wel genoemd. Ik zag super fitte jongens en meisjes die allemaal oefeningen uitvoerden met hun eigen lichaamsgewicht. Ze gebruikten van alles: rekstokken, ringen, gewichten (allemaal prima zelf te maken) en alles wat de natuur ze maar te bieden had. Wat ook leuk was om te zien was dat iedereen er from the start bij hoorde. Toen een vadsige kerel vol zelfvertrouwen door het computerscherm schreeuwde: “Don’t be ashamed of where you start, but be proud of where you gonna go!”, was ik er uit. Ik ging dit doen!
Toen Jolanda ‘s avonds thuiskwam zei ik: “Ik heb rekstokken besteld voor in de tuin. Ik ga een trainingsparkje bouwen en ik ga trainen.” Ze moest lachen. Ik had ooit ook een ab-tronic besteld, vandaar.
Maar een week later stond het rekstokpark er en zaten de eerste trainingen erop. Het viel me tegen wat ik nog aankon qua fysieke arbeid (drie pull ups), maar het voelde goed om weer bezig te zijn. I’m alive!
Na een aantal weken zag ik de contouren van m’n lichaam ten positieve veranderen en dat motiveerde weer om door te gaan. Ik besefte dat het enige wat ik moest doen ‘gewoon volhouden’ was. De eerste twee maanden vond ik het zwaarst, daarna werd het een soort verslaving. Nu, vier jaar later, ben ik zo blij dat Sjaak me destijds confronteerde met het verwaarlozen van m’n lichaam tijdens het aangooien van dat Schultenbräu-blikje. Want ik voel me op m’n vijfendertigste fitter dan ooit!
Mocht je nu denken: dat calethenics lijkt mij ook wel wat. Dan zou ik adviseren: doen! Als je in de stad woont dan is de kans groot dat er al een groepje Bar Brothers ergens in een wijk bezig is. Gewoon googelen waar ze zitten en dan de eerstvolgende training aansluiten. Ze zullen je met open armen ontvangen. That’s a promise! En woont u in een dorp, bouw dan gewoon lekker zelf een parkje of begin met trainen in de speeltuin en maak je eigen Bar Brothers-team. Alles kan, alles mag. Voor oefeningen hoef je alleen maar tutorials te zoeken op YouTube. Er zijn tutorials voor alle niveaus te vinden.
Mocht het nu zo zijn dat je na het lezen van dit verhaal nog niet geïnspireerd bent om te gaan sporten, dan is dat natuurlijk ook oké. Ieder z’n ding. Maar besef je dan wel dat je elke keer met deze keuze geconfronteerd gaat worden als je in de toekomst langs de Schultenbräu-blikjes loopt in de Aldi. Tssst.

11013206_1120881607941745_1702334528075955315_n_400_01


 

Meer schrijfwerk

Share |